Een dunne nevel trekt over het gesluierde landschap. Het is nog vroeg in de ochtend.
De bomen en de vogels slapen nog, stilte is op afstand te horen. Heel in de verte loopt een man, ik ken hem niet. Hij mij ook niet waarschijnlijk. Ik kijk hoe hij zich langzaam
beweegt richting horizon totdat hij uit mijn beeld is verdwenen. Waar zou hij naartoe
gaan, denk ik. Is hij net als ik op zoek naar iets wat niet bestaat. Ik laat mijn gedachten
los en wandel verder, net als hij. In het andere dorp luidt de kerkklok. Zes keer. Het lawaai verstoort mijn rust niet. Dit geluid hoort niet  bij het geluid van de wereld, het is anders, het heeft iets spiritueels.

Als de mist is opgetrokken worden de bomen en de vogels wakker. Ik voel hun zingen
als een welkom in een nieuwe dag. Ik blijf even staan en luister naar die ene kleine vogel
op de half ontluikende tak. Het is of hij me aankijkt en zeggen wil: kom maar, wees niet bang, de wereld is er ook voor jou. Ja, denk ik, de wereld is er ook voor mij, en voor jou en voor jou.
De wereld is er voor ons allemaal om in te leven, te groeien en mens te worden. Mens zoals jezelf wilt zijn. Mens met al je diepe gedachten, verlangens en gevoelens. Mens, gewoon mens, maar zo uniek.

Leef in je eigen bron van zijn, zonder beperkingen, onvrede of haat die over de wereld heerst.
Je eigen levensbron dat is waar het om gaat. Leven in een  bron van liefde, vriendschap, respect, solidariteit en vertrouwen. Lach als een kind, leef als een kind. Leef zoals jij dat wilt, in een bron van zijn en handenreikend.

©crn